'+قر و قنبيلهاي قلمي+'

نظام رشد دهنده انسان،نظامي است كه در آن روح و روان انسان در بستري از نشاط و شادي و سلامت صيقل مي يابد.در متون اسلامي و سخنان پيشوايان دين به سلامت تن و روان توجه بسياري شده است و اگر چه براي سلامت دو بعد روح و جسم آدمي توصيه ها و تاكيداتي صورت گرفته است،اما از آنجا كه از ديدگاه اسلام،بدن در خدمات روان و سلامت آن و در نهايت براي كمال روح است،مراقبت از روان اهميت فوق العاده اي دارد.امام صادق(ع) فرموده است كه:غمها بيماريهاي روح اند،همان گونه كه
امراض و بيماري ها جسم را آزار مي دهند روح و روان انسان نيز از اين بيماري در رنج است.بنابراين براي حفظ سلامت روح و روان بايد از غم و غصه دوري كرد. براساس روايات و احاديث اسلامي،دچار كردن روان به غم و اندوه كه بيماري روح نام دارد از منع هاي اساسي به شمار مي آيد.حضرت رسول اكرم(ص)مي فرمايند:«نشانه آدميان بهشتي،تبسم هميشگي است.»
حضرت علي(ع) نيز مي فرمايند:«بعد از سلامتي،خنده بزرگترين نعمت خداوند است.»امام رضا(ع) هم فرموده اند:«نزد خداوند،كافر خوشرو از مومن ترشرو،عزيزتر است.»بنابراين شادي و نشاط از ديدگاه اعتقادي نه تنها يك«اصل مسلم»بلكه يك «تعهد» و يك «وظيفه»مهم محسوب مي شود.از ديدگاه علمي نيز چارچوب زندگي براساس و مبناي شادي و نشاط استوار است.
تا آنجا كه تعريف سلامتي را «احساس متعادلي از شادي دروني» مي نامند.